The Architect’s Brother | τάξίδι στη φαντασία...

Οι φωτογραφίες τους παραπέμπουν σε σκηνές βωβού κινηματογράφου του περασμένου αιώνα. ..

Το θέμα τους χάνεται μεταξύ του αληθινού και του φανταστικού μας κόσμου…

Στιγμές σουρεαλισμού μπλεγμένες με σκέψεις και κρυφές ελπίδες…

Χρώματα που χάθηκαν στο ξεχασμένο φιλμ που έμεινε μέσα στο συρτάρι…

Σκηνικά ενός ονείρου ή μίας επιθυμίας…

Ένας κόσμος καλύτερος ή μία ουτοπία…

Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα νιώσει μέσα από τους φωτογραφικούς "πινάκες" των Robert και Shana ParkeHarrison. Το project τους με τίτλο The Architect’s Brother με ταξίδεψε …ελπίζω και εσάς…

Suspended field (Θα σώσω κομμάτι κομμάτι ότι μπορώ...)

Cloudcatcher (Λατρεύω τον τίτλο …θα ήθελα να ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς…)

Flying Lesson (Θα με πάρετε μαζί σας εκεί ψηλά;)

Cloud Cleaner (Όταν ήμουν παιδί κοιτούσα τα σύννεφα και σκεφτόμουν ότι αν είχα μία σκάλα πόσο ψηλά θα έφτανε για να ανεβώ στα σύννεφα;

…αλήθεια το έκανα…)

Garden of Selves (...και ο προσωπικός μας χώρος όλο και μικραίνει…)

Suspension (Ας αφήσουμε τα σύννεφα εκεί ψηλά …είναι από τα λίγα πράγματα που έχουν μείνει άθιχτα να μας ακολουθούν και να τα ακολουθούμε…)

Forestbed (…και αν δεν μπορούσα να κοιμάμαι πάνω στα σύννεφα …ας κοιμόμουν τουλάχιστον πάνω από τα δέντρα…)

Pollination (...και να φτάνουν «μουσαφίρηδες» στο πρόσωπο μου που θα τους έχει ταξιδέψει ο άνεμος…)

Οι φωτογραφίες αυτές συντέθηκαν το 2000 από τους καλλιτέχνες και το βιβλίο τους μπήκε στη λίστα τον Times σαν ένα από τα 10 καλύτερα φωτογραφικά λευκώματα της χρονιάς. Το ζευγάρι προσπαθεί, μέσα από μεταφορικά νοήματα να δείξει την εικόνα του κόσμου μας και πώς αυτός αλλοιώνεται σιγά σιγά.

Μία μονοχρωματική, μελαγχολική και ποιητική διήγηση…

(Τα σχόλια στις παρενθέσεις ήταν σκέψεις της στιγμής για να συνοδεύουν τις φωτογραφίες τους που εμένα με ταξίδεψαν…)

HOME (Trailer)

Ένα εκπληκτικό ντοκυμαντέρ για όλα αυτά που προλαβαίνουμε ακόμα να σώσουμε...

Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας

"Κρατούσα στα χέρια μου ένα βιβλίο α ν ά σ α που με έκανε για λίγο να ξεφύγω, να χαλαρώσω, να γίνω πάλι παιδί και να διαβάζω στον ίδιο μου τον εαυτό παραμύθια. Ένα βιβλίο μαγικό που έχει τη δύναμη να σε ταξιδεύει από το τ ώ ρ α, το παρόν, στο παρελθόν, στο μέλλον, μα πάνω από όλα στο π ο τ έ… σε αυτό που δεν έχουμε ζήσει ακόμα και που μπορεί να μη ζήσουμε ποτέ… στον φανταστικό κόσμο της Λουκίας.
Οι ι σ τ ο ρ ί ε ς αρχίζουν και μπλέκονται με τους μ ύ θ ο υ ς και με τις αλήθειες και καταλήγουν όλες μαζί να γίνουν π α ρ α μ ύ θ ι α.
Όλο το βιβλίο έχει ένα κινηματογραφικό γράψιμο. Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι ένα κομμάτι της Λουκίας ανήκει στον κινηματογράφο. Διαβάζοντας το οι προτάσεις του κάθε κειμένου θυμίζουν το καρέ ενός φιλμ. Μπορείς εύκολα να φανταστείς την κάμερα να ζουμάρει και να απομακρύνεται ανάλογα με την στιγμή που περιγράφεται.
Μπορείς να φαντάζεσαι συνέχεια την εικόνα των πραγμάτων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης ένα απίστευτο παιχνίδι εικόνων που εναλλάσσονται λαμβάνει μέρος. Κάποιες φορές η περιγραφή είναι τόσο δυνατή που το σκηνικό μοιάζει έτοιμο, στημένο από τη Λουκία για εμάς. Άλλες φορές το στήνουμε όπως θέλουμε, στο χώρο μας ή στο χώρο που θα θέλαμε να το ζήσουμε. Τα πρόσωπα στα παραμύθια γίνονται δικά μας πρόσωπα, τα μέρη δικά μας μέρη και οι στιγμές που περιγράφονται δικές μας κι αυτές. Τα σημεία μοιάζουν σαν τα έχουμε ονειρευτεί, φανταστεί ή ακόμα και ζήσει.
Αυτό που είναι ξεχωριστό είναι ότι στις ταινίες της Λουκίας βλέπεις την ποίηση και την αφήγηση της ,και στα βιβλία της βλέπεις κινηματογράφο και σκηνοθεσία στις ίδιες τις λέξεις. Αυτό δείχνει πόσο συνολικά λειτουργούν αυτές οι τέχνες μέσα της και ότι δεν λειτουργεί ανεξάρτητα σαν σκηνοθέτης ή σαν συγγραφέας.
Το θετικό είναι να βλέπεις ότι στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν παραμύθια όταν οι άλλοι γράφουν για κρίσεις, διακρίσεις, ανακρίσεις…
Και το πιο σημαντικό απ όλα είναι ότι φαίνεται ότι έχουν βγει από μέσα της. Την φαντάζομαι σε ανυποψίαστες στιγμές να ανοίγει τα χαρτιά της και να γράφει ένα παραμύθι και να το ξανακλείνει. Σαν να μην γράφτηκαν απλά για να γραφτεί ένα βιβλίο αλλά για να βγουν από μέσα της. Σαν μια προσωπική κατάθεση ψυχής σε ανυποψίαστο χρόνο.
Αυτό που είναι ξεχωριστό σε αυτό το βιβλίο είναι ότι γυρνάς ξανά και ξαναδιαβάζεις τα παραμύθια που ξεχώρισες και μετά θες να διαβάσεις και στους δικού σου ανθρώπους. Έπιασα τον εαυτό μου να επιστρέφει σε κάποια από αυτά συνέχεια. Τα περισσότερα έχουν να κάνουν με άρχοντες και βασιλιάδες… ή φανταστικούς κόσμους… ίσως γιατί μου θύμιζαν την δικιά μου παιδική ηλικία και τα παραμύθια που εγώ διάβαζα μικρή.
Και κάθε φορά που ένα παραμύθι τελειώνει και ξεκινάει ένα άλλο, είναι σαν να βγαίνεις από ένα όνειρο και να ετοιμάζεσαι να μπεις σε ένα καινούργιο. Όλη αυτή η εναλλαγή εικόνων… ονείρων και στιγμών σε κάνει να μπερδεύεσαι… για το ποιο είναι το αληθινό, αυτό που διαβάζεις ή αυτό που ζεις; Γι αυτό και θα ήθελα να τελειώσω με μία ερώτηση από το παραμύθι «Τα όνειρα που κρατιόντουσαν κρεμασμένα στα σύννεφα» που ρωτάει…
«Από πού ονειρευόμαστε; Μπροστά ή πίσω από τα μάτια;» "

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την παρουσίαση του βιβλίου της Λουκία Ρικάκη "Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας" στο Παγοποιείο τον χειμώνα του 2010

http://loveandhopetales.blogspot.com/2010/05/blog-post.html

Όταν οι νέοι δημιουργοί προσπαθούν να αλλάξουν τη «συνήθεια»

Όταν οι καθημερινές μας ανάγκες εξυπηρετούνται από αντικείμενα ιδιαίτερου σχεδιασμού τότε έχουμε αρχίσει να χαράζουμε κάτι καινούργιο.
Κάτι καινούργιο που σίγουρα έχει κάτι να δώσει σε κάθε μας στιγμή…όταν ανοίγουμε το φως για να διαβάσουμε ένα βιβλίο, για να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα στον χώρο μας, όταν θέλουμε απλά να στηρίξουμε την πόρτα από το δυνατό αέρα, όταν θέλουμε να κρεμάσουμε τα ρούχα μας ή ακόμα και όταν θέλουμε να στείλουμε μια κάρτα. Αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές ο Μπάμπης Παπανικολάου και η Χριστίνα Τσιραγγέλου ξέρουν απλά να τις κάνουν ξεχωριστές. Με δημιουργίες από απλά υλικά. αλλά με σκέψη σύνθετη και ευφάνταστη δημιουργούν αντικείμενα τέχνης που μπορούν απλά να κάνουν και όλα τα παραπάνω…ή έτσι τουλάχιστον θέλω να τα δω εγώ.

157+173 designers

ο μπάμπης παπανικολάου σπούδασε αρχιτεκτονική (art & architecture) στο πανεπιστήμιο του Greenwich στην Αγγλία, απ’ όπου αποφοίτησε το 2005. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονί­κη, απέκτησε πρακτική εμπειρία συνεργαζόμενος με διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία, μικρής και μεγάλης κλίμακας. Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική σύνθεση και το video art.

η χριστίνα τσιραγγέλου σπούδασε στο τμήμα αρχιτεκτόνων μηχανικών στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το 2007. Απέκτησε πρακτική εμπειρία συνεργαζό­μενη με διάφορα μελετητικά γραφεία τόσο κατά τη διάρκεια των σπουδών της όσο και μετά. Ασχολείται με τις κατασκευές διαφόρων τύπων.

το καλοκαίρι του 2009 δημιούργησαν τους 157+173 designers, με στόχο το σχεδιασμό προïόντων, χρηστικών και διακοσμητικών, μικρής και μεσαίας κλίμακας. Συνδιάζοντας στοιχεία από πιο παραδοσιακές φόρμες και μέσω της προσωπικής τους σχεδιαστικής αντίληψης, παράγουν προïόντα για ένα σύγχρονο κοινό.

http://www.157-173designers.eu/

Νίκος Μόσχος | στα όρια του αληθινού

Είναι τόσο ζωντανές που νομίζεις ότι οι φιγούρες αυτές θα σου μιλήσουν, θα σε αγγίξουν, που νομίζεις ότι είναι υπαρκτά πρόσωπα ..φίλοι, γνωστοί, οικογένεια. Είναι πρόσωπα τόσο εκφραστικά που σχεδόν καταφέρνεις να διαβάσεις τις σκέψεις τους…Η λεπτομέρεια στο πρόσωπο, στο σώμα , στα ρούχα αλλά ταυτόχρονα και η παραμόρφωση που αρκετές φορές σκόπιμα έχουν, σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε μια γωνιά του πίνακα και κοιτάς κρυφά παρακολουθώντας τη σκηνή να διαδραματίζεται μπροστά σου…σαν να ακούς τους διάλογους…σαν να τους δημιουργείς εσύ όπως θα ήθελες να είναι…

Τα χρώματα μουντά, σε αποχρώσεις του γκρι και του καφέ, θυμίζουν «βρώμικα» σκηνικά της καθημερινότητας μας, της κάθε ανυποψίαστης στιγμής μας. Το φόντο τις περισσότερες φορές δημιουργεί μία προοπτική ατμόσφαιρα, με τους τοίχους να γέρνουν προκλητικά λες και το δωμάτιο πολλές φορές αρχίζει να στενεύει, σαν να θέλει να καταπιεί αυτούς που το κατοικούν. Ένα παραπλανητικό βλέμμα σε κάθε γωνιά λες και κοιτάς μέσα από κάποιο περίεργο φακό, που παραμορφώνει ότι κρύβεται από πίσω. Ένας κόσμος ξεχωριστός, περίεργος αλλά τόσο κοντά στην πραγματικότητα, στα χρώματα που μας περιβάλλουν, στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν…σαν να κρυφοκοιτάς από τις κλειδαρότρυπες άγνωστων ανθρώπων , παρακολουθώντας κάθε τους ασήμαντη και σημαντική στιγμή.

Είναι ο κόσμος του Νίκου Μόσχου, ενός νέου καλλιτέχνη που είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να λέμε ότι είναι Ηρακλειώτης. Τα χέρια του Νίκου ήταν τα χέρια που αναπαράστησαν τα χέρια του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στην ταινία Ελ Γκρέκο και έργα του, αντίγραφα από πίνακές του Ελ Γκρέκο φιλοξενούνται εδώ και δύο εβδομάδες περίπου στην μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο στην Πύλη Βηθλεέμ. Ένας νέος καλλιτέχνης, με ένα πολύ ξεχωριστό ύφος που κάνει τη δουλειά του αναγνωρίσιμη και ξεχωριστή. Μία φορά αν δεις τη δουλειά του Νίκου Μόσχου, μπορείς πάντα να την ξεχωρίζεις ανάμεσα σε όσες και να την εκθέσουν…και πάντα θα νιώθεις ότι θες να την αγγίξεις, σαν να είναι πίνακες τρισδιάστατοι, για να βεβαιωθείς ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι αληθινό και ότι οι φιγούρες δεν είναι έτοιμες να βγουν από μέσα και να αρχίσουν να τρέχουν δίπλα σου.

Mια ζωγραφική που σε κάνει να την κοιτάς… να σταματάς…να πλησιάζεις τον πίνακα…να απομακρύνεσαι λίγο ξανά…να σκέφτεσαι…να θυμάσαι ίσως…και να κοιτάς κάθε της εκατοστό που έχει πάντα κάτι καινούργιο να σου δώσει.

http://www.nikosmoschos.gr/

Caixa Forum | σεβασμός του σήμερα στο χθες

Με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που ψάχνοντας τυχαία στο ίντερνετ, σε μία από αυτές τις ατέλειωτες ώρες «σερφαρίσματος» στην πληθώρα πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας στην παγκόσμια αρχιτεκτονική, έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία… Εντυπωσιάστηκα από μία πρωτότυπη μεταλλική προσθήκη πάνω σε ένα παλιό κτίριο. Μία από τις επεμβάσεις που σε κάνουν να το κοιτάς με τις ώρες, να θες να ψάξεις να βρεις φωτογραφίες από κάθε πλευρά που θα σου εμφανίζει κάθε κρυφό σημείο και σε κάνει να σκέφτεσαι πότε θα μπορούσε να είναι ένα επόμενο ταξίδι με προορισμό τη Μαδρίτη.

Ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο (ο άλλοτε κεντρικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας- Central Eléctrica del Mediodía), ένας μεταλλικός όγκος που μοιάζει να έχει αγκαλιάσει από ψηλά το κτίριο, να το προστατεύει και να το φέρνει στην σημερινή σύγχρονη εποχή, ένας «φυτεμένος» τοίχος στο γειτονικό κτίριο και δύο σπουδαίοι Ελβετοί αρχιτέκτονες οι Jacques Herzog και Pierre de Meuron.

Το κτίριο είναι το Caixa Forum Madrid, ένας πολυχώρος πολιτιστικών δρώμενων συνδεόμενων με διάφορες μορφές τέχνης και φιλοξενώντας εκθέσεις, συναυλίες, προβολές ταινιών, εκπαιδευτικά προγράμματα… ένα κτίριο για τους art lovers και για όσους θέλουν να έρθουν κοντά στην τέχνη. Το κτίριο από μόνο του αποτελεί όμως πόλο έλξης για τον κάθε περαστικό Μαδριλένιο ή επισκέπτη αυτής της πόλης και βρίσκεται στην καρδιά του πολιτιστικού τμήματος της Μαδρίτης, πολύ κοντά στο Μουσείο Prado. Ένα από τα «μαγικά» σημεία του κτιρίου είναι το γεγονός ότι μοιάζει να αιωρείται καθώς δεν είναι πολύ ευδιάκριτα τα σημεία στα οποία πατάει στη γη όλο αυτό το οικοδόμημα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας σκεπασμένος χώρος εισόδου, σκίασης…σαν μια μυστική στοά που σιγά σιγά μας οδηγεί στο εσωτερικό του κτιρίου. Παράλληλα ο κάθετος «πράσινος τοίχος» που καλύπτει το διπλανό κτίριο προσδίδει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον και καταφέρνει να καλύψει μια ίσως αδιάφορη όψη του γειτονικού κτιρίου που μπορεί να αλλοίωνε την συνολική εικόνα του Caixa Forum. Ο τοίχος αυτός έγινε σε συνεργασία με τον βοτανολόγο Patrick Blanc και σύμφωνα με τον Jacques Herzog αποτελεί « μία σύνδεση με τον Βοτανικό Κήπο και τον περιβάλλοντα χώρο του Paseo del Prado».

« Το μοναδικό υλικό από τον παλιό ηλεκτρικό σταθμό το οποίο μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ήταν το κέλυφος από τούβλο. Για να συλλάβουμε την ιδέα των νέων αρχιτεκτονικών στοιχείων που έπρεπε να εισάγουμε σε αυτό το έργο και για να το πραγματοποιήσουμε έπρεπε να ξεκινήσουμε με μία χειρουργική επέμβαση διαχωρίζοντας και αφαιρώντας την βάση και τα μέρη του κτιρίου τα οποία δεν χρειάζονταν πλέον. Αυτό δημιούργησε ένα καινοφανή και εντυπωσιακό προοπτικό το οποίο άμεσα έλυσε ένα μέρος των προβλημάτων που είχαν δημιουργηθεί εξαιτίας της τοποθεσίας.

Η αφαίρεση της βάσης του κτιρίου δημιούργησε μία καλυμμένη πλατεία κάτω από το τούβλινο κέλυφος που κάνει το κτίριο να μοιάζει πως αιωρείται πάνω από το επίπεδο του δρόμου. Αυτός ο χώρος κάτω από το CaixaForum προσφέρει σκιά στους επισκέπτες που θέλουν να γνωρίσουν το κτίριο αλλά την ίδια στιγμή αποτελεί και την κεντρική είσοδο.

Προβλήματα όπως η στενότητα των περιφερειακών δρόμων, η τοποθέτηση της κύριας εισόδου, και η αρχιτεκτονική ταυτότητα αυτού του ινστιτούτου σύγχρονης τέχνης θα μπορούσαν να λυθούν μονάχα με μια πολεοδομική και γλυπτική χειρονομία.»

Herzog & de Meuron

Είναι μία από τις φορές που ένα κτίριο μπορεί πραγματικά να γίνει ένας λόγος για ταξίδι, μια προσμονή και μια ελπίδα ότι το παλιό και το νέο μπορούν να συνταξιδεύουν χωρίς να κλέβει το ένα από την ομορφιά του άλλου…ραντεβού στη Μαδρίτη λοιπόν…

χαμένες στιγμές

χρώμα ξεβαμμένο...πόρτες μισάνοικτες...πατζούρια που λείπουν...ο ήχος των χαλικιών από το περπάτημα μου...δωμάτια καμένα...ύπαρξη ζωής που αναζητά καταφύγιο...υποστυλώματα έτοιμα να «λυγίσουν»...μία πινακίδα που παλεύει με το χρόνο για να θυμίζει...πεταμένο παπούτσι ανάμνηση του καλοκαιριού...το νούμερο του δωματίου πάνω στην πόρτα...μέσα κανείς...μία πλαστική κούκλα έξω από ένα δωμάτιο...το μόνο «ζωντανό» στοιχείο...εγκατάλειψη...αδιαφορία...άγνοια...απογοήτευση...λύπη...γιατί;

φωτογραφίες από το ερειπωμένο Ξενία του Άρη Κωνσταντινίδη στην παραλία της Αμνισού, στο Ηράκλειο Κρήτης