Όταν οι νέοι δημιουργοί προσπαθούν να αλλάξουν τη «συνήθεια»

Όταν οι καθημερινές μας ανάγκες εξυπηρετούνται από αντικείμενα ιδιαίτερου σχεδιασμού τότε έχουμε αρχίσει να χαράζουμε κάτι καινούργιο.
Κάτι καινούργιο που σίγουρα έχει κάτι να δώσει σε κάθε μας στιγμή…όταν ανοίγουμε το φως για να διαβάσουμε ένα βιβλίο, για να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα στον χώρο μας, όταν θέλουμε απλά να στηρίξουμε την πόρτα από το δυνατό αέρα, όταν θέλουμε να κρεμάσουμε τα ρούχα μας ή ακόμα και όταν θέλουμε να στείλουμε μια κάρτα. Αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές ο Μπάμπης Παπανικολάου και η Χριστίνα Τσιραγγέλου ξέρουν απλά να τις κάνουν ξεχωριστές. Με δημιουργίες από απλά υλικά. αλλά με σκέψη σύνθετη και ευφάνταστη δημιουργούν αντικείμενα τέχνης που μπορούν απλά να κάνουν και όλα τα παραπάνω…ή έτσι τουλάχιστον θέλω να τα δω εγώ.

157+173 designers

ο μπάμπης παπανικολάου σπούδασε αρχιτεκτονική (art & architecture) στο πανεπιστήμιο του Greenwich στην Αγγλία, απ’ όπου αποφοίτησε το 2005. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονί­κη, απέκτησε πρακτική εμπειρία συνεργαζόμενος με διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία, μικρής και μεγάλης κλίμακας. Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική σύνθεση και το video art.

η χριστίνα τσιραγγέλου σπούδασε στο τμήμα αρχιτεκτόνων μηχανικών στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το 2007. Απέκτησε πρακτική εμπειρία συνεργαζό­μενη με διάφορα μελετητικά γραφεία τόσο κατά τη διάρκεια των σπουδών της όσο και μετά. Ασχολείται με τις κατασκευές διαφόρων τύπων.

το καλοκαίρι του 2009 δημιούργησαν τους 157+173 designers, με στόχο το σχεδιασμό προïόντων, χρηστικών και διακοσμητικών, μικρής και μεσαίας κλίμακας. Συνδιάζοντας στοιχεία από πιο παραδοσιακές φόρμες και μέσω της προσωπικής τους σχεδιαστικής αντίληψης, παράγουν προïόντα για ένα σύγχρονο κοινό.

http://www.157-173designers.eu/

Νίκος Μόσχος | στα όρια του αληθινού

Είναι τόσο ζωντανές που νομίζεις ότι οι φιγούρες αυτές θα σου μιλήσουν, θα σε αγγίξουν, που νομίζεις ότι είναι υπαρκτά πρόσωπα ..φίλοι, γνωστοί, οικογένεια. Είναι πρόσωπα τόσο εκφραστικά που σχεδόν καταφέρνεις να διαβάσεις τις σκέψεις τους…Η λεπτομέρεια στο πρόσωπο, στο σώμα , στα ρούχα αλλά ταυτόχρονα και η παραμόρφωση που αρκετές φορές σκόπιμα έχουν, σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε μια γωνιά του πίνακα και κοιτάς κρυφά παρακολουθώντας τη σκηνή να διαδραματίζεται μπροστά σου…σαν να ακούς τους διάλογους…σαν να τους δημιουργείς εσύ όπως θα ήθελες να είναι…

Τα χρώματα μουντά, σε αποχρώσεις του γκρι και του καφέ, θυμίζουν «βρώμικα» σκηνικά της καθημερινότητας μας, της κάθε ανυποψίαστης στιγμής μας. Το φόντο τις περισσότερες φορές δημιουργεί μία προοπτική ατμόσφαιρα, με τους τοίχους να γέρνουν προκλητικά λες και το δωμάτιο πολλές φορές αρχίζει να στενεύει, σαν να θέλει να καταπιεί αυτούς που το κατοικούν. Ένα παραπλανητικό βλέμμα σε κάθε γωνιά λες και κοιτάς μέσα από κάποιο περίεργο φακό, που παραμορφώνει ότι κρύβεται από πίσω. Ένας κόσμος ξεχωριστός, περίεργος αλλά τόσο κοντά στην πραγματικότητα, στα χρώματα που μας περιβάλλουν, στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν…σαν να κρυφοκοιτάς από τις κλειδαρότρυπες άγνωστων ανθρώπων , παρακολουθώντας κάθε τους ασήμαντη και σημαντική στιγμή.

Είναι ο κόσμος του Νίκου Μόσχου, ενός νέου καλλιτέχνη που είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να λέμε ότι είναι Ηρακλειώτης. Τα χέρια του Νίκου ήταν τα χέρια που αναπαράστησαν τα χέρια του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στην ταινία Ελ Γκρέκο και έργα του, αντίγραφα από πίνακές του Ελ Γκρέκο φιλοξενούνται εδώ και δύο εβδομάδες περίπου στην μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο στην Πύλη Βηθλεέμ. Ένας νέος καλλιτέχνης, με ένα πολύ ξεχωριστό ύφος που κάνει τη δουλειά του αναγνωρίσιμη και ξεχωριστή. Μία φορά αν δεις τη δουλειά του Νίκου Μόσχου, μπορείς πάντα να την ξεχωρίζεις ανάμεσα σε όσες και να την εκθέσουν…και πάντα θα νιώθεις ότι θες να την αγγίξεις, σαν να είναι πίνακες τρισδιάστατοι, για να βεβαιωθείς ότι αυτό που βλέπεις δεν είναι αληθινό και ότι οι φιγούρες δεν είναι έτοιμες να βγουν από μέσα και να αρχίσουν να τρέχουν δίπλα σου.

Mια ζωγραφική που σε κάνει να την κοιτάς… να σταματάς…να πλησιάζεις τον πίνακα…να απομακρύνεσαι λίγο ξανά…να σκέφτεσαι…να θυμάσαι ίσως…και να κοιτάς κάθε της εκατοστό που έχει πάντα κάτι καινούργιο να σου δώσει.

http://www.nikosmoschos.gr/

Caixa Forum | σεβασμός του σήμερα στο χθες

Με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που ψάχνοντας τυχαία στο ίντερνετ, σε μία από αυτές τις ατέλειωτες ώρες «σερφαρίσματος» στην πληθώρα πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας στην παγκόσμια αρχιτεκτονική, έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία… Εντυπωσιάστηκα από μία πρωτότυπη μεταλλική προσθήκη πάνω σε ένα παλιό κτίριο. Μία από τις επεμβάσεις που σε κάνουν να το κοιτάς με τις ώρες, να θες να ψάξεις να βρεις φωτογραφίες από κάθε πλευρά που θα σου εμφανίζει κάθε κρυφό σημείο και σε κάνει να σκέφτεσαι πότε θα μπορούσε να είναι ένα επόμενο ταξίδι με προορισμό τη Μαδρίτη.

Ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο (ο άλλοτε κεντρικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας- Central Eléctrica del Mediodía), ένας μεταλλικός όγκος που μοιάζει να έχει αγκαλιάσει από ψηλά το κτίριο, να το προστατεύει και να το φέρνει στην σημερινή σύγχρονη εποχή, ένας «φυτεμένος» τοίχος στο γειτονικό κτίριο και δύο σπουδαίοι Ελβετοί αρχιτέκτονες οι Jacques Herzog και Pierre de Meuron.

Το κτίριο είναι το Caixa Forum Madrid, ένας πολυχώρος πολιτιστικών δρώμενων συνδεόμενων με διάφορες μορφές τέχνης και φιλοξενώντας εκθέσεις, συναυλίες, προβολές ταινιών, εκπαιδευτικά προγράμματα… ένα κτίριο για τους art lovers και για όσους θέλουν να έρθουν κοντά στην τέχνη. Το κτίριο από μόνο του αποτελεί όμως πόλο έλξης για τον κάθε περαστικό Μαδριλένιο ή επισκέπτη αυτής της πόλης και βρίσκεται στην καρδιά του πολιτιστικού τμήματος της Μαδρίτης, πολύ κοντά στο Μουσείο Prado. Ένα από τα «μαγικά» σημεία του κτιρίου είναι το γεγονός ότι μοιάζει να αιωρείται καθώς δεν είναι πολύ ευδιάκριτα τα σημεία στα οποία πατάει στη γη όλο αυτό το οικοδόμημα. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ένας σκεπασμένος χώρος εισόδου, σκίασης…σαν μια μυστική στοά που σιγά σιγά μας οδηγεί στο εσωτερικό του κτιρίου. Παράλληλα ο κάθετος «πράσινος τοίχος» που καλύπτει το διπλανό κτίριο προσδίδει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον και καταφέρνει να καλύψει μια ίσως αδιάφορη όψη του γειτονικού κτιρίου που μπορεί να αλλοίωνε την συνολική εικόνα του Caixa Forum. Ο τοίχος αυτός έγινε σε συνεργασία με τον βοτανολόγο Patrick Blanc και σύμφωνα με τον Jacques Herzog αποτελεί « μία σύνδεση με τον Βοτανικό Κήπο και τον περιβάλλοντα χώρο του Paseo del Prado».

« Το μοναδικό υλικό από τον παλιό ηλεκτρικό σταθμό το οποίο μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ήταν το κέλυφος από τούβλο. Για να συλλάβουμε την ιδέα των νέων αρχιτεκτονικών στοιχείων που έπρεπε να εισάγουμε σε αυτό το έργο και για να το πραγματοποιήσουμε έπρεπε να ξεκινήσουμε με μία χειρουργική επέμβαση διαχωρίζοντας και αφαιρώντας την βάση και τα μέρη του κτιρίου τα οποία δεν χρειάζονταν πλέον. Αυτό δημιούργησε ένα καινοφανή και εντυπωσιακό προοπτικό το οποίο άμεσα έλυσε ένα μέρος των προβλημάτων που είχαν δημιουργηθεί εξαιτίας της τοποθεσίας.

Η αφαίρεση της βάσης του κτιρίου δημιούργησε μία καλυμμένη πλατεία κάτω από το τούβλινο κέλυφος που κάνει το κτίριο να μοιάζει πως αιωρείται πάνω από το επίπεδο του δρόμου. Αυτός ο χώρος κάτω από το CaixaForum προσφέρει σκιά στους επισκέπτες που θέλουν να γνωρίσουν το κτίριο αλλά την ίδια στιγμή αποτελεί και την κεντρική είσοδο.

Προβλήματα όπως η στενότητα των περιφερειακών δρόμων, η τοποθέτηση της κύριας εισόδου, και η αρχιτεκτονική ταυτότητα αυτού του ινστιτούτου σύγχρονης τέχνης θα μπορούσαν να λυθούν μονάχα με μια πολεοδομική και γλυπτική χειρονομία.»

Herzog & de Meuron

Είναι μία από τις φορές που ένα κτίριο μπορεί πραγματικά να γίνει ένας λόγος για ταξίδι, μια προσμονή και μια ελπίδα ότι το παλιό και το νέο μπορούν να συνταξιδεύουν χωρίς να κλέβει το ένα από την ομορφιά του άλλου…ραντεβού στη Μαδρίτη λοιπόν…

χαμένες στιγμές

χρώμα ξεβαμμένο...πόρτες μισάνοικτες...πατζούρια που λείπουν...ο ήχος των χαλικιών από το περπάτημα μου...δωμάτια καμένα...ύπαρξη ζωής που αναζητά καταφύγιο...υποστυλώματα έτοιμα να «λυγίσουν»...μία πινακίδα που παλεύει με το χρόνο για να θυμίζει...πεταμένο παπούτσι ανάμνηση του καλοκαιριού...το νούμερο του δωματίου πάνω στην πόρτα...μέσα κανείς...μία πλαστική κούκλα έξω από ένα δωμάτιο...το μόνο «ζωντανό» στοιχείο...εγκατάλειψη...αδιαφορία...άγνοια...απογοήτευση...λύπη...γιατί;

φωτογραφίες από το ερειπωμένο Ξενία του Άρη Κωνσταντινίδη στην παραλία της Αμνισού, στο Ηράκλειο Κρήτης

wishes...

Sabiya

Την λένε Sabiya και είναι η καινούργια μου φίλη.
Φοράει μπλε ρούχα και έχει ένα λευκό ύφασμα τυλιγμένο στο κεφάλι και τους ώμους της.
Κοιτώντας τη φωτογραφία όλο και περισσότερες φορές το βλέμμα της αρχίζει να γίνεται γνώριμο, να το συνηθίζω.
Δεν με ξέρει.
Δεν με έχει δει ποτέ.
Αυτή όμως τη φωτογραφία την έβγαλε για μένα ή μάλλον καλύτερα για να καταλήξει σε μένα.
Φέτος είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα στείλω τις ευχές μου.
Θα περιμένει όμως ευχές; θα ξέρει άραγε τι σημαίνει ευχή και γιατί την δίνει ο ένας στον άλλο; Δεν ξέρω …
Κάρτα, ναι μάλλον κάρτα θα στείλω…και σίγουρα στα αγγλικά, για να μπορέσει κάποιος να της την μεταφράσει. Μπορεί τα λίγα εκατοστά της κάρτας να μην μπορούν να χωρέσουν μέσα όλα αυτά που θέλω να της πω, όλα αυτά που θα ήθελα να της δείξω και να της διηγηθώ. Θα μπορέσω όμως να της στείλω λίγη ‘γραμμένη’ ζεστασιά κι εύχομαι μονάχα να μπορέσει να την νιώσει.
Η Sabiya μπορεί να μην έχει λάβει ποτέ μια δικιά της χριστουγεννιάτικη κάρτα … ή μια οποιαδήποτε κάρτα και μπορεί να μην ανταλλάζει δώρα με τους γονείς και τα πέντε αδέλφια της τις γιορτές. Μπορεί και να το κάνουν όμως, και τα δώρα τους να είναι πολύ πιο σημαντικά γι αυτούς από ότι μπορούμε να φανταστούμε … μια πιο μεγάλη μερίδα φαγητού για εκείνη τη μέρα ή μια πέτρα σε περίεργο σχήμα που βρήκαν στην μεγάλη χωμάτινη αλάνα δίπλα από το σπίτι τους που η Sabiya θα την φυλάξει και θα την θεωρεί το Χριστουγεννιάτικο της δώρο. Και μπορεί να την βάλει δίπλα στα υπόλοιπα της δώρα, όλες εκείνες τις πέτρες που ο πατέρας και η μητέρα της βρίσκουν κατά καιρούς στα χωράφια που δουλεύουν. Κι ίσως και γι αυτούς κάθε περίεργη πέτρα που βρίσκουν να είναι ένας μικρός θησαυρός για τα παιδιά τους. Και να είναι ευτυχισμένοι γιατί με αυτά έχουν συνδυάσει την χαρά τους και κανένας δεν μπορεί να τους την κλέψει.
Δεν θα της έγραφα τίποτα για τα Χριστούγεννα εδώ, για τα πλούσια γεύματα που πλημμυρίζουν τα τραπέζια μας, για τις αγορές δώρων για τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά, για τις μουσικές στους δρόμους και για τον κόσμο που νιώθεις ότι δεν περπατάει αλλά είναι σταματημένος και δεν κινείται. Δεν θα της περιέγραφα το γιορτινό κλίμα γιατί δεν θα μπορούσε να το καταλάβει και γιατί δεν υπάρχει λόγος να το καταλάβει.
Η Sabiya θα περάσει τις γιορτές της κάνοντας ακριβώς ότι κάνει κάθε μέρα, ίσως μόνο με μια μικρή ξεκούραση από το σχολείο της. Θα παίξει με τα ίδια αυτοσχέδια παιχνίδια και δεν θα περιμένει να ξετυλίξει το καινούργιο της παιχνίδι που θα βρει κάτω από το δέντρο. Γιατί ούτε καινούργια παιχνίδια θα υπάρχουν ούτε ένα πλαστικό δέντρο γεμάτο μπάλες και λαμπάκια για να το βάλουν από κάτω. Δεν θα δει βεγγαλικά να γεμίζουν τον ουρανό όταν θα αλλάζει ο χρόνος…
Εκείνη τα βεγγαλικά μπορεί να τα νιώθει μέσα της και να τα βλέπει κάθε μέρα…όταν η μητέρα της την παίρνει κάθε βράδυ μια αγκαλιά, όταν στο σχολείο αποκτήσει ένα καινούργιο μολύβι, όταν η μεγάλη της αδελφή της χαρίσει ένα ζευγάρι σαγιονάρες γιατί δεν της κάνουν πια, όταν καταφέρει να ταΐσει τα ζώα μόνη της χωρίς την βοήθεια του πατέρα της. Αυτές είναι οι στιγμές της μικρής μου φίλης από το Πακιστάν, οι στιγμές που μπορώ να φανταστώ αυτό το σοβαρό μικρό πρόσωπο να χαμογελάει…
Και θέλω να πιστεύω ότι χαμογελάει συχνά… γιατί είναι υγιής και δεν πάσχει από τις ασθένειες που θερίζουν την περιοχή που μένει, γιατί για να φέρει νερό στο σπίτι της χρειάζεται να περπατήσει μόνο ένα χιλιόμετρο και δεν χρειάζεται να πάει στο διπλανό χωρίο, γιατί το σπίτι που μένει είναι κτισμένο από πέτρα και σίδερα και όχι από λάσπη όπως τα περισσότερα σπίτια του οικισμού της, γιατί πάει σχολείο και δεν στερείται το δικαίωμα της μόρφωσης…
Θέλω να την σκέφτομαι ευτυχισμένη και θέλω η επόμενη φωτογραφία της που θα δω να τη δείχνει χαμογελαστή και όχι με το σφιγμένο χαμόγελο που τη βλέπω τώρα.
Η κάρτα αυτή δεν ξέρω τι χαρά μπορεί να της δώσει, εάν είναι μικρή ή μεγάλη, ασήμαντη ή σημαντική. Μου φτάνει μονάχα ότι θα πέσει το βράδυ να κοιμηθεί και θα σκέφτεται ότι κάπου μακριά, σε μια χώρα που δεν ξέρει καν που είναι, κάποιος την σκέφτεται…και της έστειλε ένα μικρό κομμάτι χαρτί με χρώματα και κάποιες άγνωστες λέξεις πάνω…και είναι μόνο γι αυτήν, για κανέναν άλλο.
Κι όταν θα πέσω κι εγώ το βράδυ να κοιμηθώ θα ξέρω ότι κάπου μακριά, στο Πακιστάν, ένα μικρό κορίτσι 7 ετών κρατάει στα χέρια του κάτι δικό μου, κάτι αποκλειστικά για εκείνη, κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα την κάνει να δει μερικά ακόμα βεγγαλικά να χρωματίζουν την ψυχή της.

Το τείχος των ευχών...

Στριμωγμένες ευχές…προσευχές, η μια πάνω στη άλλη παλεύοντας να κρατηθούν για πάντα στους αρμούς των μεγάλων πετρών αυτού του τείχους. Και έρχονται ο ένας μετά τον άλλο και βάζουν κι άλλα κι άλλα μικρά χαρτάκια διπλωμένα όσο πιο πολλές φορές γίνεται για να γίνουν όσο πιο μικρά μπορούν…μικρά χαρτάκια με μεγάλα λόγια σίγουρα μέσα τους.
Δεν ήξερα πολλά για το ‘τείχος των δακρύων’ όπως το αποκαλούν στην Ιερουσαλήμ…μονάχα εικόνες είχα στο μυαλό μου. Αλλά εκείνη η φωτογραφία είχε μείνει στη μνήμη μου και με προβλημάτιζε συνεχώς, για το μάταιο που υπάρχει καμιά φορά γύρω μας, για την ελπίδα, την επιθυμία, τη λαχτάρα…την ευχή…
Ευχή…αυτή είναι η λέξη που έψαχνα…μια λέξη τόσο μικρή, ικανή όμως να χωρέσει μέσα της τις πιο μεγάλες προσδοκίες της ζωής μας. Αυτά που θέλουμε να έρθουν στη ζωή μας κι αυτά που δεν θα θέλαμε ποτέ. Αυτά που περιμένουμε για εμάς και για τους γύρω μας…
Κάθε μέρα έχει μια τουλάχιστον ευχή μέσα της, είτε την πούμε δυνατά είτε απλά την σκεφτούμε, γιατί απλά πάντα κάτι περιμένουμε και κάτι επιθυμούμε.
Όσο η πόλη γεμίζει με μικρά φωτάκια τόσο γεμίζει και με ευχές. Μ’ αρέσει που αυτές τις μέρες ξεκινάμε τους χαιρετισμούς μας με ευχές αντί για καλημέρα, για καλησπέρα. Το ‘χρόνια πολλά’ το ‘καλή χρονιά’ , το ‘με υγεία’ τα καταπίνουν όλα και είναι αυτά που πλανώνται παντού.
Μου λείπουν όμως οι αληθινές ευχές. Νιώθω ότι πολλές φορές μας ξεγλιστράνε τα ίδια λόγια σε όλους τους ανθρώπους, ότι βγαίνουν μόνα τους, σχεδόν αβίαστα χωρίς να τα σκεφτούμε, ότι τα λέμε φέτος, τα λέγαμε πέρυσι και θα τα λέμε και του χρόνου, με τον ίδιο ρυθμό, με την ίδια συχνότητα…Ίσως οι μόνες ευχές που αλλάζουν είναι αυτές που είναι βαθιά μέσα μας, αυτές που κρατάμε για εμάς, που είναι τόσο δυνατές που καμιά φορά φοβάσαι να τις πεις, νομίζοντας ότι θα βγουν από το στόμα σου, θα γίνουν σκόνη, θα σκορπιστούν και θα χαθούν για πάντα…και έτσι τις κρατάς και τις κρατάς και περιμένεις ότι κάποτε θα γίνουν πραγματικότητα…και περιμένεις…
Και γίνεται η ζωή μας ένα τείχος που στριμώχνονται πάνω του πολλά μικρά χαρτάκια, άλλα τα βάζουμε εμείς και άλλα τα βάζουν άλλοι. Και γεμίζουμε ο ένας τους αρμούς στο τείχος του άλλου, προσμονώντας πότε ο καθένας θα αρχίσει να ξεδιπλώνει τα χαρτάκια του και να πραγματοποιεί τις ευχές του…αν θα μπορεί…κι αν θα τα καταφέρει…
Κι αυτό το τείχος γίνεται πολλές φορές πιο ψυχρό, γεμίζει μηχανές, κουμπάκια, πλήκτρα κι αριθμούς. Γίνεται υπολογιστής και κινητό και έρχονται συνεχώς μηνύματα κάθε μέρα με πιο πολύχρωμες ευχές, χωρίς φωνή, χωρίς ήχο…Καμιά φορά είναι και ίδια μεταξύ τους αλλά δεν σε πειράζει…μετράει η σκέψη σκέφτεσαι…και είναι αλήθεια…Κάποιος σε σκέφτηκε, έστω και για να σου στείλει ένα μήνυμα που έστειλε σε σένα και σε πολλούς άλλους…αλλά σε σκέφτηκε, και μετά κάθεσαι κι εσύ να σκεφτείς σε ποιον να στείλεις τις ευχές σου, και τι να στείλεις και πότε να το στείλεις και με τι μέσο.
Να γράψω κάρτες φέτος; Να στείλω e-mail ή να στείλω μήνυμα στο κινητό; Το πρώτο θα το κάνουν λίγοι, το δεύτερο περισσότεροι και το τρίτο οι πιο πολλοί…Το μήνυμα στο κινητό θα το κρατήσεις μέχρι που μετά από λίγες μέρες θ’ αρχίσει να αναβοσβήνει το ενοχλητικό φακελάκι που θα σου θυμίσει ότι πρέπει να σβήσεις κάποια μηνύματα σου γιατί το κινητό έχει γεμίσει, και θα το διαλέξεις και αυτό, γιατί θα έχουν περάσει οι γιορτές και θα σου φαίνεται πια ανώφελο να το κρατάς. Κάτι παρόμοιο θα συμβεί και με τα e-mails σου, μετά από λίγους μήνες θα κάτσεις ένα βράδυ που θα βαριέσαι και θα καθαρίσεις τα εισερχόμενα σου και θα το βρεις και αυτό κάπου εκεί μέσα…θα το ξαναδιαβάσεις, θα χαμογελάσεις και μετά μάλλον θα καταλήξει και αυτό στο καλάθι των αχρήστων. Ενώ η κάρτα, θα είναι εκεί στο κουτί με τις χριστουγεννιάτικες κάρτες κάθε φορά που το ανοίγεις, κάθε χρόνο και θα τη διαβάζεις, θα χαμογελάς αλλά θα την ξαναβάζεις στο κουτί γυρνώντας για λίγο πίσω στο χρόνο. Δεν θα την πετάξεις γιατί έχει ευχές που τις κρατάς στα χέρια σου και που όσα χρόνια και να περάσουν θα σου θυμίζουν εκείνα τα Χριστούγεννα και αυτόν που σου τις έστειλε.
Μου αρέσει η τεχνολογία, με βοηθάει πολύ στην επικοινωνία με τους γύρω μου αλλά καμιά φορά μου στερεί την ανθρώπινη επαφή, με την κυριολεκτική της έννοια και μου τα κρύβει όλα πίσω από μικρές και μεγάλες οθόνες, πίσω από ακουστικά και handsfree.Και εγώ τα θέλω να τα κρατάω στα χέρια μου όλα, για να τα νιώθω, να τα αισθάνομαι όσο μπορώ πιο πολύ…σαν το ‘τείχος των δακρύων’ που τα κρατάει όλα μέσα του για τόσα χρόνια και μένει πάντα σιωπηλό. Τίποτα δεν χάνεται στο χρόνο αν έχει περάσει καλά μέσα σου, και κάθε ευχή μένει πάντα εκεί ‘διπλωμένη’ και περιμένει τη σειρά της, να διαβαστεί και να ξαναφυλαχτεί καλά βαθιά στον αρμό που πρωτομπήκε.
Γεμίστε το ‘τείχος’ σας μ’ ευχές…αυτές που πιστεύετε ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν και αυτές που φαίνονται ακατόρθωτες…ίσως μια μέρα εξαντληθούν οι πρώτες και αρχίσουν να γίνονται ‘ζωή’ οι δεύτερες…

υ.γ. το κείμενο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύθηκε πριν ένα χρόνο για το ένθετο τεύχος των Χριστουγέννων της εφημερίδας "Ανατολή" του νομού Λασιθίου